Ολα
τα καταστροφολογικά σενάρια που ακούστηκαν τα τελευταία χρόνια από
εγχώριους ή αλλοδαπούς προφήτες μέχρι στιγμής διαψεύδονται πανηγυρικά. Η
χώρα ούτε επέστρεψε στη δραχμή ούτε κατέρρευσε οικονομικά ούτε
λιμοκτόνησε ούτε οδηγήθηκε σε εμφύλιο ούτε, ούτε, ούτε... Αντίθετα, έχει
να επιδείξει σημαντική πρόοδο.
Οσο και αν ορισμένοι δεν θέλουν να το δουν, οι αριθμοί μιλούν από μόνοι
τους: το δημοσιονομικό πρόβλημα χάρη στις θυσίες του ελληνικού λαού έχει
λυθεί και από τα τεράστια ελλείμματα των 30 δισ. ευρώ έχουμε περάσει σε
πρωτογενή πλεονάσματα. Το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών έχει γυρίσει
θετικό, η δε ανταγωνιστικότητα έχει ενισχυθεί σημαντικά ως αποτέλεσμα
των μειώσεων μισθών και του κόστους εργασίας.
Βεβαίως δεν ευημερούν όλοι οι αριθμοί: το χρέος και η ανεργία παραμένουν
σε πολύ υψηλά επίπεδα. Και αν το χρέος χάρη στα ιδιαίτερα
χαρακτηριστικά του (χαμηλά επιτόκια, κλιμακωτές λήξεις κ.λπ.) και την
αναμενόμενη αναδιάρθρωση είναι διαχειρίσιμο, η διατήρηση της ανεργίας σε
επίπεδα πάνω από το 25% μόνο διαχειρίσιμη δεν είναι.
Για να υποχωρήσουν το χρέος και η ανεργία ένα πράγμα πρέπει να συμβεί:
ανάπτυξη. Και μπορεί πολλοί να υποστηρίζουν ότι για να υπάρξει ανάπτυξη
χρειάζεται οικονομική βοήθεια τύπου Μάρσαλ και τύπωμα χρήματος και άλλοι
τόσοι να αμφισβητούν το αν και κατά πόσο τέτοιου είδους κινήσεις θα
έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, ωστόσο ελάχιστοι διαφωνούν ότι η άρση των
εμποδίων στις επενδύσεις θα φέρει την ανάκαμψη.
Ενα από αυτά τα εμπόδια, το τραπεζικό σύστημα, φαίνεται να ξεπερνιέται.
Οι τράπεζες ενισχύονται κεφαλαιακά με λεφτά από τις αγορές. Ομως
χρειάζονται νομοθετικές παρεμβάσεις (νέο πτωχευτικό δίκαιο, μετοχοποίηση
χρεών κ.λπ.) για να μπορέσουν να προχωρήσουν στην αναδιάρθρωση των
δανείων που έχουν χορηγήσει ώστε οι περιορισμένοι χρηματοδοτικοί πόροι
που διαθέτουν να κατευθυνθούν σε βιώσιμες επιχειρήσεις που θα τους
επιτρέψουν να επενδύσουν και να αναπτυχθούν ξανά.
Επιπλέον, πολλά πρέπει να γίνουν στη λειτουργία του κράτους για τον
περιορισμό της γραφειοκρατίας που εμποδίζει την υλοποίηση επενδύσεων,
όπως επίσης στην εφαρμογή των διαρθρωτικών αλλαγών που έχουν ψηφιστεί
για την ενίσχυση του ανταγωνισμού. Παραφράζοντας λοιπόν τη δήλωση του
προέδρου της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, η κυβέρνηση θα πρέπει να κάνει ό,τι
χρειαστεί για να απεμπλακεί η χώρα από τη μακροχρόνια ύφεση,
αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος. Διότι εν όψει εκλογών υπάρχει ο
κίνδυνος η βελτίωση των αριθμών και των δεικτών να υπονομεύσει την
ανάκαμψη.
(του Γιώργου Παπαϊωάννου, από την εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ", 20/04/2014)