Στην πραγματικότητα, ακολούθησε ένα παράδειγμα τόσο παλαιό, όσο και ο πολιτισμός. Πόσοι και πόσοι δεν επεδίωξαν με μεγαλοπρεπή έργα να νικήσουν την λησμονιά. Από την εποχή των Φαραώ, στον Περικλή, από τον Καίσαρα μέχρι πολλούς νεότερους, η φιλοδοξία αυτή υπαγόρευσε επιλογές. Τα μνημειώδη δημόσια έργα ήταν πάντα και ένας τρόπος για να υποδηλωθεί το μεγαλείο του κράτους σε εχθρούς και φίλους.
Τα δημόσια έργα, ωστόσο, δεν είναι φιλοδοξία μόνο των εκάστοτε κυβερνώντων. Παρεμφερές κίνητρο είχαν ο Σταμάτης Κλεάνθης και ο Εδουάρδος Σάουμπερτ που συνέταξαν το πρώτο πολεοδομικό σχέδιο της Αθήνας, ο Κώστας Μπίρης και ο Ιωάννης Τραυλός που μελέτησαν την πολεοδομική εξέλιξη της πόλης.
Είτε ως σύλληψη είτε ως προσδοκία ενός μετρήσιμου έργου στο τέλος της θητείας του δημάρχου, ο Μεγάλος Περίπατος θα μπορούσε να είναι και ευφυής επιλογή. Η πεζοδρόμηση, που είχε εγκριθεί από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ), ενοποιεί κατά κάποιον τρόπο το Ολυμπιείο με το Ζάππειο και τον Εθνικό Κήπο αλλά, κυρίως, ολοκληρώνει τη μεγάλη αρχαιολογική διαδρομή από τον Κεραμεικό μέχρι τον λόφο του Αρδηττού και το Παναθηναϊκό Στάδιο. Έτσι, κάνει πράξη το διαχρονικό όραμα για ένα ενιαίο «αρχαιολογικό πάρκο» στην Αθήνα.
Μια κακή αρχή σημαίνει...
Άλλο, όμως, η θεωρία και άλλο η πράξη. Εξάλλου, η ζωή στην πόλη δεν είναι καθόλου ένας μεγάλος περίπατος. Τουναντίον. Παραπέμπει περισσότερο σε σλάλομ μετ’ εμποδίων, μιας και η ελληνική πρωτεύουσα είναι έτσι κι αλλιώς μία ιδιαίτερα δυσλειτουργική πόλη. Και εν μέσω αυτής της χαοτικής κατάστασης, η Πανεπιστημίου έπαψε να είναι λεωφόρος. Κοκοφοίνικες α λά Μαϊάμι εμφανίστηκαν από τη μία μέρα στην άλλη, πελώριες γλάστρες προστέθηκαν, άσπροι πάγκοι ακατάλληλοι, ακόμα και για τα πιο σκληραγωγημένα οπίσθια και λωρίδες κίτρινες και πράσινες ήρθαν και έδεσαν.
Το σχέδιο του δήμου συνεχίζει να δέχεται σφοδρές κριτικές, κάποιες φορές καλοπροαίρετες και συχνά κακοπροαίρετες. Ο ίδιος ο δήμαρχος παραδέχθηκε ότι «κάθε αρχή είναι δύσκολη», προσθέτοντας ότι όπου χρειαστεί θα γίνουν διορθωτικές και άλλες παρεμβάσεις. Θα μπορούσε, όμως, κάποιος να ανταπαντήσει, επικαλούμενος τον Πλάτωνα: «η αρχή είναι το ήμισυ του παντός». Αν χάσεις την αρχή, έχασες το μισό.
Ακόμα, λοιπόν, και αν κάποιος ψύχραιμος αναγνωρίσει τις ομολογουμένως καλές προθέσεις του δημάρχου, τα ερωτήματα που προκύπτουν από το έργο και κυρίως από τον τρόπο εκτέλεσής του εγείρονται βασανιστικά, επικρεμάμενα σαν δαμόκλειος σπάθη. Ερωτήματα για την αναγκαιότητα, την λειτουργικότητα, την αισθητική διάσταση του έργου και εν τέλει για τον αν επιτελεί ή όχι τον σκοπό του.
(η συνέχεια στο slpress.gr)