- περιττεύει η αναφορά στα κινητά τηλέφωνα τελευταίας γενεάς.
Η συζήτησις περί Γαλλίου προκαλεί συνειρμούς καθώς διά μίαν εισέτι φορά , η άγνοια κι η δημαγωγία στέρησαν ευκαιρίες επενδύσεων για την αξιοποίηση τους πλουσίου υπεδάφους της χώρας μας.
Ήταν το έτος 1975 κι η διευθύνουσα την Ελληνική μεταλλευτική εταιρία ΒΩΞΙΤΑΙ ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ (ΒΠ) Καίτη Κυριακοπούλου (ΚΚ) ,1922-2020, θυγατέρα του οραματιστή επιχειρηματία Γεωργίου Ηλιοπούλου (*) σχεδίαζε μία νέα βιομηχανία για την αξιοποίηση των μεγάλων κοιτασμάτων βωξίτη της Ελλάδος (500.000.000 τόνοι). ΚΚ είχε υπογράψει σύμβαση με το Ελληνικό δημόσιο για την από κοινού με την Αμερικανική βιομηχανία αλουμινίου ΚΑΪΖΕΡ , κατασκευή δεύτερης μονάδας παραγωγής α λ ο υ μ ί ν α ς στον κόλπο της Καμιώτισσας , παρά την Ιτέα (η πρώτη ήταν της Πεσσινέ στον ΄Αγιο Νικόλαο Bοιωτίας) γιά 200.000 τόνους αρχικά. Η επένδυση απαιτούσε την πρόσθετη παραγωγή 400.000 τόνων βωξίτου καθώς η εταιρία ΒΠ είχε αναλάβει και την υποχρέωση εφοδιασμού του εργοστασίου της Πεσσινέ κι έκανε εξαγωγές βωξίτη στην Σοβιετική ΄Ενωση , Ρουμανία κά.
Ο ανταγωνισμός προκάλεσε εμπόδια στη νέα επένδυση .Ετέθησαν ερωτήματα «που θα πάνε τ’ απόβλητα , «θα ενοχληθή το Δελφικό τοπίο από την καμινάδα», «θα λείψει το νερό απ’ την ΄Αμφισα» κι άλλες σπαραξικάρδιες ενστάσεις που επινοεί η αυτόχθων αντίδραση. Πράγματι , η χημική επεξεργασία του βωξίτη έχει ανάγκη αφθόνου νερού αλλ’ο κόλπος της Καμιώτισσας διαθέτει πηγές αλλά που χύεται στον κόλπο της Ιτέας , το νέο εργοστάσιο θα ήταν αθέατο απ’ τους Δελφούς αλλά θα παρήγε ως κατάλοιπο της χημικής κατεργασίας του βωξίτη , την «κόκκινη λάσπη» (ΚΛ).
Ξεσηκώθηκαν οι περιβαλλοντολόγοι : που θα πάει η «κόκκινη λάσπη»; Αν είναι «τοξική»;. Ο καπνός του εργοστασίου θα φαίνεται από τους Δελφούς (ΣΣ αν και η κατεργασία είναι χημική) κι άλλα ηχηρά παρόμοια (Καβάφης).
Η καημένη Καίτη , με τους τεχνικούς της συμβούλους , έδινε καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις αλλά που να ακουσθή. Ο τότε πρωθυπουργός Κων/νος Καραμανλής προβληματίσθη .Όχι για την τιμή της αλουμίνας που δεν είναι χρηματιστηριακό προϊόν , όπως το αλουμίνιο κι έτσι με την νέα επένδυση θ’απεκαλύπτετο η υποτίμηση της εξαγομένης αλούμινας απ’ την Πεσσινέ με απώλειες πολλών εκατομ. δολλαρίων για το εμπορικό ισοζύγιο της Ελλάδος - αλλά για να μην δυσαρεστήσει τούς Γάλλους! Με την γνωστή αποφασιστικότητα ο «εθνάρχης» είπε το γνωστόν «είπα-ξείπα» και πήρε την υπογραφή του πίσω.
Ως εδώ ουδέν ασύνηθες στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας : η επένδυση 35 εκατομ. δολλαρίων της ΚΑΪΖΕΡ-ΒΠ ενεγράφει εις τας «Ελληνικάς καλένδας» , μαζί με πολλές άλλες. Αλλά τι γίνεται με την «Κόκκινη λάσπη» (ΚΛ) του εργοστασίου της «Πεσσινέ» ; Χιλιάδες τόννοι ΚΛ τους εργοστασίου στα Άσπρα Σπίτια ρίφθησαν στον Κορινθιακό κόλπο , συνεχίζουν να απορρίπτονται κι εμπλούτισαν τον βυθό του Κορινθιακού τόσα χρόνια που λειτουργεί το εργοστάσιο αλουμινίου (από το 1966) χωρίς καμία επίπτωση στο περιβάλλον.
Είναι όμως ακριβώς αυτή η Κόκκινη Λάσπη πλουσία σε Γάλλιο , που θα καταστήσει το προϊόν της νέας επένδυσης ανταγωνιστικό έναντι του Γαλλίου της Κίνας , μεγίστης παραγωγού και προμηθευτού της Ευρώπης και Αμερικής σε Γάλλιο . Να γιατί μας αγαπά ο θείος Τραμπ.
(*) Ο Γεώργιος Ηλιόπολος υπήρξε ο τελευταίος της γενεάς οραματιστών βιομηχάνων στην αντιβιομηχανική χώρα μας. Μεταξύ άλλων επιτευγμάτων του , ήταν η κατασκευή βυθοκόρου (Ντράγκα) στον Γαλικό ποταμό (καμία σχέση με το Γάλλιο) που παρήγαγε προπολεμικώς 4 κιλά χρυσού τα οποία παρεδόθησαν στον κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά. Ελληνικός χρυσός ανακτηθείς από τις προσχώσεις του Γαλικού ποταμού .
Στον ανταρτοπόλεμο , η βυθοκόρος πού’ ταν θαύμα της Ελληνικής μαστοριάς , υπέστη σοβαρές ζημίες. Ο Γ.Η. ζήτησε άδεια το 1970 από την κυβέρνηση να την επισκευάσει υπό την προϋπόθεση , να πωλεί το χρυσάφι στη Τράπεζα της Ελλάδος σε τιμή λίγο πιο πάνω από 30 δολλάρια την ουγγία , τότε τιμής του πολυτίμου μετάλλου διεθνώς. Ο υπουργός Βιομηχανίας Κυπραίος το ηρνήθη. Έτσι , η «ντράγκα» επωλήθη για παλιοσίδερα. Σήμερα η τιμή του χρυσού είναι 100 φορές ανώτερη εκείνης που ζητούσε ο Γ.Η(3.150 $/ΟΖ).