Το 1914 η Γερμανία ήταν το ισχυρότερο κράτος της Ευρώπης και μια
από τις 4 μεγάλες δυνάμεις.
Τεράστια βιομηχανία, ισχυρότατος και νικηφόρος στρατός, ταχύτατα
αναπτυσσόμενο Ναυτικό, ισχυρή εξαγωγική οικονομία, την είχαν φέρει στη
ζηλευτή πρώτη θέση.
Σκιές υπήρχαν. Η Γερμανία είχε σκόπιμα αφήσει να καταπέσει η συνθήκη
φιλίας και μη επιθέσεως με την Ρωσία, με την οποία όμως είχαν εδαφικές
και εθνοτικές διαφορές, είχε τη Γαλλία μονίμως να επιθυμεί «Ρεβάνς» για
την Αλσατία και τη Λορένη που βίαια τις είχε αποσπάσει η Γερμανία και η
Μ. Βρετανία ήταν ιδιαίτερα δυσαρεστημένη, διότι ο αναδυόμενος ισχυρός
γερμανικός στόλος απειλούσε τη θαλασσοκρατία της, με την οποία
εξασφάλιζε τις αποικίες της που ήταν η κύρια πηγή πλούτου και δύναμης.
Οι Γερμανοί είχαν αντιληφθεί ότι η θέση τους και οι πράξεις τους
είχαν σταδιακά αποξενώσει την Ευρώπη από αυτούς, αλλά με συνεχή προβολή
δυνάμεως και διπλωματική επιθετικότητα επέμεναν εναντίον των τριών άλλων
δυνάμεων.
Αντιλαμβανόμενοι ότι οι πράξεις των θα μπορούσαν τελικά να
καταλήξουν σε πόλεμο θεώρησαν ότι η καλύτερη μέθοδος ήταν να επιτεθούν
ταυτόχρονα στη Γαλλία και τη Ρωσία, με τη Γαλλία σαν πρώτη
προτεραιότητα.
Έτσι έγινε το περίφημο σχέδιο Σλήφεν, το οποίο βασιζόταν στην επέλαση
της ισχυρής δεξιάς πτέρυγας του γερμανικού στρατού προς το Παρίσι και
τη συντριβή του γαλλικού στρατού και κατόπιν τη συντριβή της Ρωσίας.
Υπήρχε ένα μικρό εμπόδιο: το Βέλγιο. Αυτή η φλοίδα γης, η «ασήμαντη
χώρα» όπως τη χαρακτήρισε ο Κάιζερ, δεν έπρεπε να εμποδίσει τη νικηφόρα
πορεία του γερμανικού στρατού μέσα από τις πεδιάδες της και αποφασίστηκε
η επίθεση στη Γαλλία να γίνει μέσω Βελγίου, το οποίο και συνέβη.
Η πράξη αυτή όμως είχε σαν επακόλουθο την είσοδο της Μ. Βρετανίας
στον πόλεμο, τον ναυτικό αποκλεισμό της Γερμανίας και την είσοδο του
Βρετανικού Στρατιωτικού Σώματος, το οποίο μάλιστα τοποθετήθηκε απέναντι
από τη δεξιά των προελαυνόντων γερμανικών δυνάμεων.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Οι Γάλλοι κάτω από τη στρατιωτική ηγεσία του
ατάραχου στρατάρχη Ζοφρ μετά από αρχικές ήττες ανασυντάχθηκαν και
νίκησαν στη Μάχη του Μάρνη, ο αγώνας της Γερμανίας έγινε διμέτωπος και
μετά πολυμέτωπος και η Γερμανία συνετρίβη.
Υστερα από μια εικοσαετία οι Γερμανοί κατάφεραν να συγκρουσθούν πάλι
με τον υπόλοιπο κόσμο. Η «ασήμαντη χώρα» τώρα ήταν η Πολωνία, η εισβολή
της Γερμανίας σ’ αυτή άρχισε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τελικά η
Γερμανία συνετρίβη εκ νέου.
Η Γερμανία και στους δύο αυτούς πολέμους κατέστρεψε την Ευρώπη.
Κατέστρεψε, όμως, πολύ περισσότερο τον εαυτό της.
Πρέπει κανείς να απορήσει πώς ένας τόσο προικισμένος με αρετές λαός
κατορθώνει κάθε φορά να συσπειρώνει τον υπόλοιπο κόσμο εναντίον του, με
τις πράξεις των ηγετών του.
Σήμερα απειλεί ότι θα επιστρέψει στο μάρκο, αδιαφορεί για την
αντίθεση όλων σχεδόν των εταίρων της και έχει ως πρωταρχικό στόχο την
πολιτική υποταγή και οικονομική εξάρτηση της Γαλλίας και φυσικά των
υπολοίπων Ευρωπαίων, κάνει δε επίδειξη αλαζονείας στις χώρες εκείνες που
τη βοήθησαν να πραγματοποιήσει το όνειρό της, τη γερμανική ολοκλήρωση,
αισθανόμενη ότι είναι πανίσχυρη πλέον.
Αυτή τη φορά η «ασήμαντη χώρα» στην πορεία της είναι η Ελλάς.
(από την εφημερίδα "ΗΜΕΡΗΣΙΑ", 07/04/2010)