Ἀπαρατήρητη σχεδόν πέρασε στήν Ἑλλάδα, ἡ προσπά-θεια νά ἐκλεγῆ στήν θέση τοῦ προέδρου τῆς Στρατιωτικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ΝΑΤΟ Ἕλλην ἀξιωματικός καί συγκεκριμένα ὁἀρχηγός ΓΕΕΘΑ στρατηγός Μιχαήλ
Κωσταράκος. Καί ὅμως ἦταν μία προσπάθεια μέ μεγάλη
διπλωματική σημασία, ἀπό τήν ὁποία
παραλλήλως μποροῦν νά ἐξαχθοῦν πολύ
χρήσιμα συμπεράσματα γιά τό μέλλον.
Παρ’ ὅλον ὅτι ἡ ἑλληνική Κυβέρνησις ἀντιμετώπισε τήν πρόθεση τοῦ στρατηγοῦ Κωσταράκου νά θέση ὑποψηφιότητα μέ πνεῦμα ἡττοπαθείας, ἡ ψηφοφορία ἔδειξε ὅτι ἡ παρουσία του ἦταν ἄν μή τι ἄλλο ἀξιοπρεπής. Ἐξησφάλισε στόν καταληκτικό γύρο 12 ψήφους ἔναντι 15 τοῦ Τσέχου συναδέλφου του Petr Pavel, ὁ ὁποῖος ἐξελέγη. Καί δεδομένου ὅτι σέ κυβερνητικό ἐπίπεδο οὐδεμία
κίνησις πολιτικῆς ὑποστηρίξε-ως ἐγένετο, τό ἀποτέλεσμα πρέπει νά πιστωθῆ ἀποκλειστικά στήν προσωπικότητα τοῦ Ἕλληνος ἀρχηγοῦ καί στήν ἐκτίμηση τῆς ὁποίας χαίρει στούς κύκλους τῆς Συμμαχίας.
Ὁ Τσέχος ὑποψήφιος ξεκινοῦσε ἀπό μιά βάση ἐννέα δε-δηλωμένων ψήφων, πού εἶναι οἱ χῶρες τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης, οἱὁποῖες ἐν προκειμένω εἶχαν συγκροτήσει ἕνα«μπλόκ». Ἐνδεχομένως
μιά πολιτική πίεσις πρός τίς δύο βαλ-κανικές χῶρες
(Βουλγαρία καί Ρουμανία) νά εἶχε ὁδηγήσει σέδιαφορετική ἔκβαση. Ὅμως ὅπως προαναφέραμε ἡ ἑλληνική Κυβέρνησις οὐδέποτε «πίστεψε» στήν προσπάθεια. Οὐδέποτε τήν ἀντιμετώπισε
μέ σοβαρότητα, ὅπως ἄλλωστε γενικῶς ἀντιμετωπίζει τήν συμμετοχή μας
στό ΝΑΤΟ.
Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ὁ μᾶλλον χαλαρός συνασπισμόςτῶν μεγάλων
κρατῶν τῆς Συμμαχίας, μέ προεξάρχοντες
τούς Ἀμερικανούς, ἔδειχνε τήν προτίμησή του πρός τόν
Ἰταλό ὑποψήφιο, ὁὁποῖος ἀπεκλείσθη στήν πρώτη ψηφοφορία συγκεντρώσας ἕξι ψήφους, ἔναντι ὀκτώ τοῦ Ἕλληνος Ἀρχηγοῦ καί 14 τοῦ Τσέχου, ὁὁποῖος ἀπό τήν ἀρχή προηγεῖτο. Πολύ ὀρθά
σχολιάσθηκε ὅτι ἀνεξαρτήτως τοῦ συνασπισμοῦ τῶν πρώην ἀνατολικῶν κρατῶν, στό μυαλό τῶν συμμάχων ἦταν καί ἡ κατάστασις στήν Οὐκρανία, σχετικά μέ τήν ὁποία θέλησαν
νά δώσουν ἕνα μήνυμα
πρός τήν ρωσική πλευρά, ἐκλέγοντας
τόν Τσέχο. Καί δέν εἶναι μόνον τό γεγονός ὅτι ἡ Τσεχία εἶναι μία χώρα πού σέ προγενέστερη φάση ξέφυγε ἀπό τήν ρωσική ἐπιρροή –ὅπως ἐπιδιώκει σήμερα ἡ Οὐκρανία– ἀλλά καί εἶναι ἀπό τά συνεπέστερα μέλη τοῦ ΝΑΤΟ μέ
θετική ἀνταπόκριση
σέ ὅλα τά αἰτήματα τῆς Συμμαχίας γιά συμμετοχή.
Καί ἄν μᾶς φαίνεται ὑπερβολική ἡ προσήλωσις στήνκρίση τῆς Οὐκρανίας, εἰς βάρος τῆς προσοχῆς πού πρέπει νά δίδεται σέ αὐτή τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, νά ὑπενθυμίσουμε ὅτι ἐμεῖς πρῶτοι τήν ὑποβαθμίσαμε μέ τήν ἄρνησή μας νά μετάσχουμε στήν ὁμάδα κρατῶν πού στρέφεται πρός τά ἐκεῖ, κατά τήν πρόσφατη σύνοδο κορυφῆς τοῦ Κάρντιφ.Τό ὅτι θά
μπορούσαμε νά διαμορφώσουμε μία συμμαχία νοτίων κρατῶν μέ
προσανατολισμό τήν ἀντιμετώπιση
τοῦ ἰσλαμικοῦ χαλιφάτου, προκύπτει προδήλως ἀπό τήν στάση τῆς Τουρκίας. Ἡ ὁποία ὄχι μόνο δέν προσπάθησε νά δημιουργήση «λόμπυ» κατά τῆς ἑλληνικῆς ὑποψηφιότητος, ἀλλ’ ἀπεναντίας, σέ ἐπίπεδο προσωπικό τουλάχιστον ὁ Τοῦρκος ἀρχηγός ἐξεφράζετο μέ συμπάθεια γιά τόν Ἕλληνα συνάδελφό του. Ἄς μήν διακινδυνεύσουμε τήν ἐκτίμηση ὅτι μπορεῖ καί νά τόν ἐψήφισε…
Δυστυχῶς ὅμως ἡ Ἑλλάς, σέ κάθε περίπτωση πού τίθεται ζήτημα συμμαχικῆς συνεισφορᾶς, σπεύδει νά διαβεβαιώση, εἴτε ὅτι δέν θά μετάσχη εἴτε ὅτι θά διαθέση κάτι ἐλάχιστο. Εἶναι πολύ
πρόσφατη ἡ ἄρνησις τοῦ σημερινοῦ ἀντιπροέδρου καί τότε ὑπουργοῦ Ἀμύνης Ε. Βενιζέλου, γιά ἀνάληψη πλέον οὐσιαστικοῦ ἔργου ἀπό τόν βοηθητικό λόχο πού εἴχαμε στείλει
στό Ἀφγανιστάν.
Καί βέβαια δέν περνοῦν ἀπαρατήρητες οἱ κορῶνες τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως, πού ὁμιλεῖ εἴτε περί ἀποχωρήσεως τῆς Ἑλλάδος, εἴτε περί
πρωτοβουλίας γιά διάλυση τοῦ ΝΑΤΟ.
Καί προφανῶς οὐδέν ἀντελήφθησαν ἀπό τήν ἐκλογήτοῦ Τσέχου καί
τήν ἐν γένει ἀπόρριψη τῶν ἀριστερῶνπολιτικῶν ἀπό τίς χῶρες οἱὁποῖες δυναστεύθηκαν ἀπόἀριστερές κυβερνήσεις κατά τίς
προηγούμενες δεκαετίες. Πρόκειται γιά ἕνα πολύ ἄμεσο μήνυμα πρός την ἑλληνική ἀριστερά, ἡὁποία γιά μίαν ἀκόμη φορά ἀποδεικνύεται ἀνίκανη νά τό κατανοήση.
Σέ κάθε περίπτωση ἡ ὑποψηφιότης τοῦ στρατηγοῦ Κωσταράκου, ἄνοιξε ἕνα δρόμο. Ἔδειξε ὅτι ἐάν ἡ χώρα ἐπιδείξη ὀλίγη σοβαρότητα μπορεῖ νά διεκδικήση ἡγετικές θέσεις στούς συλλογικούς ὀργανισμούς ἀμύνης καί ἀσφαλείας στούς ὁποίους ἀνήκει.
(από την εφημερίδα "ΕΣΤΙΑ")