Τα ελληνικά παράπονα εστιάζονται στο γεγονός ότι η αύξηση πυρός της Τουρκίας περικλείει τον κίνδυνο να χρησιμοποιηθούν τα οπλικά συστήματα εναντίον της Ελλάδας. Με άλλα λόγια, ευρωπαϊκά όπλα να χρησιμοποιηθούν εναντίον κράτους μέλους της Ε.Ε., της Ελλάδας ή και της Κύπρου.
Αλλά τα ελληνικά παράπονα θα μείνουν απλώς παράπονα, για την τιμή των όπλων.
Και τούτο, διότι δεν υπάρχει μέχρι στιγμής κατοχυρωμένος ευρωπαϊκός τρόπος για να ανακοπεί η ροή οπλικών συστημάτων προς την Τουρκία από ευρωπαϊκές χώρες, με την υπόθεση ότι πιθανόν αυτά να χρησιμοποιηθούν εναντίον της Ελλάδας.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αφήσει χαλαρές τις διμερείς οικονομικές εμπορικές σχέσεις των χωρών μελών της με άλλες τρίτες χώρες, όπως π.χ. η Τουρκία.
Είναι γνωστό ότι οι ευρωπαϊκές χώρες με ισχυρή αμυντική βιομηχανία (Γερμανία, Ολλανδία, Ιταλία, Ισπανία και Βρετανία) είχαν, έχουν και θα έχουν αμυντικές σχέσεις με την Τουρκία, διότι αυτό επιτάσσει το εθνικό συμφέρον και η τσέπη τους.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, το ξέρουν αυτό πολύ καλά. Η παρούσα κυβέρνηση ουδέποτε διαμαρτυρήθηκε στο παρελθόν, π.χ. για την πώληση των γερμανικών υποβρυχίων στην Τουρκία (σ.σ. ύστερα από την αγορά των ίδιων υποβρυχίων από την Ελλάδα), αλλά ούτε και για τη ναυπήγηση του πρώτου τουρκικού αεροπλανοφόρου στην Ισπανία, ούτε και για τις διαβουλεύσεις της Ιταλίας με την Τουρκία για την αγορά μεταχειρισμένων ιταλικών F-16, ούτε και για τις διαβουλεύσεις της Άγκυρας με το Λονδίνο για την αγορά μεταχειρισμένων βρετανικών καθέτου προσγείωσης Χάρριερ για το τουρκικό αεροπλανοφόρο.
Το διπλωματικό παράπονο της κυβέρνησης Μητσοτάκη- ούτε διάβημα ούτε παράσταση άλλη μπορεί σε διπλωματικό επίπεδο να κάνει η Αθήνα- είναι ότι οι αγορές αμυντικών όπλων από την Τουρκία γίνονται ακριβώς τη στιγμή που ο Ερντογάν απειλεί ευθέως στα λόγια και την πράξη την Ελλάδα και στρέφεται ανοιχτά εναντίον της εθνικής κυριαρχίας και των εθνικών και άλλων συμφερόντων της χώρας (σ.σ. έτσι μόνον αντισταθμίζονται οι ελληνικές αγορές οπλικών συστημάτων της Ελλάδας, προκειμένου να αντιμετωπιστεί μια απειλή από την Τουρκία, η οποία… τη διαφημίζει κιόλας).
Φυσικά, οι περιορισμοί και οι κυρώσεις που επιβάλλουν οι ΗΠΑ σε βάρος της Τουρκίας ακολουθούν τον αυστηρό αμερικανικό νόμο και καμιά σχέση δεν έχουν με τις απειλητικές ενέργειες της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδας.
Η μοναδική οδός να ανακοπούν οι τουρκικοί εξοπλισμοί από ευρωπαϊκές χώρες είναι να κινηθεί η ίδια η ελληνική κυβέρνηση στα όργανα της Ε.Ε. και να θέσει επί τάπητος το θέμα.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να σταματήσει τις αμυντικές συμφωνίες της Τουρκίας με ευρωπαϊκές χώρες. Μπορεί, όμως, να προτείνει – κι αν χρειαστεί να επιβάλλει- ρήτρες και κανονισμούς και κυρώσεις μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι ώστε ευρωπαϊκής κατασκευής και προέλευσης οπλικά συστήματα που πωλούνται στην Τουρκία να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον κράτους μέλους της Ε.Ε.
Οι ρήτρες και οι κυρώσεις, φυσικά, θα αφορούν και θα εφαρμόζονται στις ευρωπαϊκές χώρες που πωλούν όπλα, χωρίς να επιβάλουν στις σχετικές συμφωνίες τους περιορισμούς χρήσης στην Τουρκία.
Το έργο δεν είναι εύκολο, αν η ελληνική κυβέρνηση πάρει στα σοβαρά αυτό το εγχείρημα. Μέχρι τότε θα μείνει με τα παράπονά της στα χέρια.