Ο μεν
πρωθυπουργός μας κ. Γεώργιος Παπανδρέου ονειρεύτηκε να μας κάνει Δανία. Οι δε
εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση μας βλέπουν σαν Αργεντινή. Και εμείς κινούμεθα
σαν εκκρεμές ανάμεσα σε Δανία και Αργεντινή με το ερώτημα αν θα επιβιώσουμε απλά
σαν Ελλάδα. Η Δανία
τώρα ασχέτως με τις προόδους που έχει πραγματοποιήσει δεν είναι και μια χώρα
όπου θα μου άρεσε ιδιαίτερα να ζω. Κατ’ αρχήν εκεί μιλούν μια γλώσσα που
καταλαβαίνουν μόνο οι Δανοί και ουδείς άλλος στον κόσμο.
Η Δανία επίσης ανήκει
στην ομάδα των σκανδιναβικών κρατών και κατοικείται από ανθρώπους που δεν
καταλαβαίνουν το δικό μας χιούμορ και όπου όταν κάποιος Δανός αφηγείται ένα
ανέκδοτο τοπικής προελεύσεως και εντελώς ακατανόητο από άλλους λαούς, οι
συμπατριώτες του που το ακούν θα γελάσουν την επομένη ημέρα. Η Δανία είναι
κυρίως γνωστή για την Σειρήνα, ένα άγαλμα μετρίων διαστάσεων που παριστάνει μια
γοργόνα η οποία κάθεται επάνω σε ένα βράχο στο λιμάνι. Κυριότερο προϊόν που
παράγει η χώρα είναι τα παραμύθια, χάρη στην βιομηχανία που ίδρυσε ο Άντερσεν,
αλλά εμείς εδώ στην Ελλάδα διαθέτουμε πολύ περισσότερους παραγωγούς παραμυθιών.
Επίσης
στη Δανία οι κάτοικοι κυκλοφορούν κυρίως με ποδήλατα και δεν ανησυχούν ιδιαίτερα
όταν ακριβαίνει η βενζίνη. Αυτό είναι καλό και για την τσέπη τους και για το
περιβάλλον που μολύνεται πολύ λιγότερο από την δική μας οδό Σταδίου. Η Δανία
διαθέτει και θάλασσα και παραλίες και νησιά αλλά το νερό είναι τόσο κρύο, ώστε
όταν θέλουν να κολυμπήσουν και να δούν τον ήλιο οι
Δανοί έρχονται, όπως εξ άλλου και οι υπόλοιποι Σκανδιναβοί, στην Ελλάδα. Κατά τα
άλλα οι κάτοικοι αυτής της χώρας είναι ικανοποιημένοι από την ποιότητα και τις
συνθήκες της ζωής τους, από την πράσινη ενέργειά τους καθώς και από τις
υπηρεσίες που τους προσφέρει το κράτος τους, ώστε δεν θα άλλαζαν τη θέση τους με
τη δική μας! Αν εμείς βέβαια μετακομίζαμε στη Δανία, στο άψε σβήσε θα την κάναμε
Ελλάδα! Η
Αργεντινή μού ταιριάζει περισσότερο σαν χώρα όπου θα μπορούσα να ζήσω.
Ισπανικά
βέβαια δεν ομιλώ, αλλά άμα έχει κανείς δώσει εξετάσεις στα λατινικά και έχει
περάσει με καλό βαθμό στο Πανεπιστήμιο, εύκολα αντιλαμβάνεται περί τίνος
πρόκειται όταν ακούει τις ειδήσεις στο Μπουένος Άιρες. Η Αργεντινή είναι μια
χώρα όπου όταν είναι χειμώνας στον βορρά έχουν καλοκαίρι στον νότο. Διαθέτει
όλων των ειδών τα φυσικά τοπία από τους καταρράκτες του Ιγκουασού μέχρι τα παγόβουνα της Ανταρκτικής περνώντας από
την απέραντη πάμπα και τα χιονοδρομικά κέντρα του
Μπαριλότσε απαράλλακτα με τα τοπία των Άλπεων. Το
κυριότερο χαρακτηριστικό της χώρας αυτής είναι το ταγκό και η σημαντικότερη
παραγωγή της, εκτός από τις μπριζόλες, είναι τα γκολ, τα οποία ενίοτε οι μεγάλοι
Αργεντινοί ποδοσφαιριστές βάζουν και με το χέρι. Στα οικονομικά δεν τα έχουν
πάει ιδιαίτερα καλά οι κυβερνήσεις του Μπουένος Άιρες. Έχω την υποψία ότι και
εκεί έχουν ανθίσει ιστορίες ανάλογες με αυτές της Ζήμενς, του Βατοπεδίου και των
δομημένων ομολόγων. Ο λαός έχει επανειλημμένα κατέβει στους δρόμους με τις
κατσαρόλες σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την λιτότητά που του επιβάλλουν. Υπάρχουν
όμως και δύο αξιόλογες θεραπευτικές αγωγές για την αντιμετώπιση της φτώχιας:
όποιος πεινάει χορεύει ή κλωτσάει τη μπάλα.
Κάθε
χώρα έχει τα προτερήματα και τα μειονεκτήματά της και βέβαια παρουσιάζει
ενδιαφέροντα από τουριστικής και από πολιτιστικής απόψεως. Από τα δύο
συζητούμενα μοντέλα της Δανίας και της Αργεντινής δεν θα επιθυμούσα να μοιάσει
με κανένα η Ελλάδα. Η καλύτερη εκδοχή για τη δική μας χώρα θα ήταν να
καταφέρουμε να ζούμε σε αυτήν με αξιοπρέπεια, να ανακτήσουμε την εμπιστοσύνη μας
στις πολιτικές ηγεσίες, να πεισθούμε ότι γίνεται σωστή διαχείριση του δημόσιου
χρήματος, ότι εφαρμόζεται δίκαια η φορολογία, ότι λειτουργούν σωστά οι κρατικές
υπηρεσίες και ότι μας σέβονται οι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Θα δούμε να
πραγματοποιείται αυτό το θαύμα;