Ἡ ἐχθρική ἀντιμετώπιση
τῆς Ἑλλάδας
ἀπό τή Γερμανία δέν
εἶναι νεοφανές σύμπτωμα καί ἡ ἀρχή
του ἀνάγεται τουλάχιστον
στό τελευταῖο τέταρτο τοῦ
19ου αἰώνα. Σημαντικότερες περιπτώσεις εἶναι οἱ ἑξῆς:
Τό
1878 προσυπέγραψε, ἄρα ἐνέκρινε,
τή συνθήκη τοῦ Ἁγίου
Στεφάνου μεταξύ Ρωσίας καί Τουρκίας, ἡ ὁποία δημιουργοῦσε
τήν Μεγάλη Βουλγαρία καί στραγγάλιζε τήν Ἑλλάδα.
Προκειμένου νά διεισδύσει στήν πλουτοφόρα Μέση
Ἀνατολή (Ἰράκ,
Παλαιστίνη) προσεταιρίστηκε τόν Σουλτάνο
τῆς ὀθωμανικῆς παρακμῆς,
Ἀμπντούλ Χαμίτ, διέθεσε
ἄφθονο χρυσίον (παλιά μου τέχνη κόσκινο) μέ σκοπό
νά εἰσέλθει στήν οἰκονομική
ζωή τῆς αὐτοκρατορίας
καί νά ἐκτοπίσει ἀπό
αὐτήν, ἀφενός
μέν τούς Ἀγγλο-Γάλλους οἱὁποῖοι
ἐνέμοντο τά μεγάλα ἔργα (σιδηροδρόμους, πετρέλαια κ.λπ.) καί ἀφετέρου τίς μειονότητες (Χριστιανούς, Ἑβραίους, Ἀρμενίους
κ.ἄ.) πού ἤλεγχαν
ἐμπόριο, τράπεζες, ἀσφαλιστικές ἑταιρεῖες κ.λπ., μέ κυρίαρχο τό
ἑλληνικό στοιχεῖο.
Παράλληλα οἱ Γερμανοί «προθυμοποιήθηκαν» νά ἐκσυγχρονίσουν τόν Τουρκικό στρατό με σύγχρονους
ἐξοπλισμούς κι ἐκπαιδευτικές
ἀποστολές ὑπό
τόν Στρατηγό Φόν ντέρ Γκόλτζ, ἐνῶ προσκαλοῦσαν στή
Γερμανία τούς Τούρκους ἀξιωματικούς γιά ἐπιμόρφωση.
Σέ ὅλους αὐτούς
ὑπεδαύλιζαν τόν ἐθνικισμό-σωβινισμό,
μέ ἀπώτερο σκοπό νά ἐξαφανιστοῦν οἱ
μειονότητες καί νά τίς ὑποκαταστήσουν οἱἴδιοι οἱ
Γερμανοί.
Ὁ
μισέλληνας Γερμανός Φόν ντέρ Γκόλτζ διεκήρυσσε ὅτι
«θά θάψει τήν Ἑλλάδα στά Θεσσαλικά καί Μακεδονικά ἐδάφη»,
ἐνῶ
κατέστρωσε τά σχέδια μέ τά ὁποῖα τό 1897 ὁ τουρκικός
στρατός μπόρεσε εὔκολα νά νικήσει τούςἝλληνες.
Ὁ ἴδιος
ἔκανε τά σχέδια ὀχύρωσης
καί ἄμυνας τοῦ Μπιζανίου καί γιά τό ὅλο ἔργο
του οἱ Τοῦρκοι
τοῦ ἀπένειμαν
τόν τίτλο τοῦ Πασᾶ
τοῦ τουρκικοῦ
στρατοῦ. Τό1913
ἀρχηγός τῆς
στρατιωτικῆς ἀποστολῆς στήν Τουρκία διορίζεται
ὁ Γερμανός στρατηγός Λίμαν φόν Σάντερς.
Εἶναι ὁ
κύριος ἐμπνευστής τῶν
διωγμῶν τῶν
Ἑλλήνων καί τῆς γενοκτονίας τῶν
Ἀρμενίων. Ἔτσι
οἱ Γερμανοί ἔγιναν
οἱ ἠθικοί
αὐτουργοί τῶν
ἐγκλημάτων, ἀφοῦ ὑπεδείκνυαν
καί ἐπέβλεπαν
τήν ἐφαρμογή τους. Μέχρι τό 1916 οἱ Τοῦρκοι ἐξαφάνισαν
Ἀρμενίους, Ποντίους κ.λπ. καί μέγα μέρος τῶν Ἑλληνικῶν πληθυσμῶν.
Ἡ καταστροφή τοῦ
1922 ἦταν ὁ ἐπίλογος
τοῦ Γερμανοτουρκικοῦ
σχεδίου. Ἡ τουρκοφιλία τῆς Γερμανίας (συμφέροντα γάρ...) δραματικά εἶχε ἀναδειχθεῖ καί κατά τήν διαδικασία χάραξης τῶν συνόρων τῶν ἐμπολέμων
κρατῶν μετά τή λήξη (1913) τῶν Βαλκανικῶν πολέμων,
ὅταν λυσσαλέα ἀπαίτησε
ἐπιστροφή τῶν
νησιῶν τοῦ Αἰγαίου
στήν Τουρκία, γεγονός πού ἀποφεύχθηκε χάρη στή σκληρή ἀντίδραση τῆς
Ἀγγλίας, ἡ ὁποία ἀπείλησε ἀκόμη
καί μέ κινητοποίηση τοῦ στόλου της.
Κατά
τόν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ἡ Γερμανία χέρι-χέρι μέ
τήν Βουλγαρία εἰσέβαλαν ἀμαχητί
στήν οὐδέτερη ζώνη τῆς ἑλληνικῆς ἀνατολικῆς Μακεδονίας, τήν ὁποία παρέδωσε στή μανία τῶν Βουλγάρων ἀδιαφορώντας
γιά τήν τύχη της.
Κατά
τόν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ἔταζε στήν Τουρκία τήν
παραχώρηση τῶν ἑλληνικῶν νησιῶν
τοῦ Ἀνατολικοῦ Αἰγαίου προκειμένου νά τήν προσελκύσει στό πλευρό
τηςκαί
ἐπετέθη μαζί μέ τήν Βουλγαρία κατά τῆς χώρας μας. Ἡ κτηνώδης
Κατοχή καθώς καί ἡ γενοκτονία τῆς
Ἀνατολικῆς Μακεδονίας
καί τῆς Θράκης μας ὑπό
τῶν Βουλγάρων μᾶς εἶναι πασίγνωστες πραγματικότητες καί ἡ ἀνάλυσή
τους ἐδῶ εἶναι
περιττή.
Ἡ ἐχθρότητα τῆς
Γερμανίας πρός τήν Ἑλλάδα καί τούςἝλληνες
σήμερα, λόγω τῆς δυσμενοῦς
οἰκονομικῆς
συγκυρίας, γιά τήν ὁποία καί ἡἴδια ἔχει
σαφῶς μερίδιο εὐθύνης (Siemens,
ὑποβρύχια, Χριστοφοράκος κ.λπ.), ἀντανακλᾶται καί
στή γερμανική κοινωνία, ὅπως ἀποδεικνύεται
ἀπό πληθώρα δημοσιευμάτων στά ΜΜΕ, πχ. ἀπό τό Focusμέ τό «δάχτυλο» τῆς
Ἀφροδίτης μέχρι τό κατέβασμα τῆς ἑλληνικῆς σημαίας
τελευταία ἀπό Γερμανούς μαθητές στό φρούριοτῆς Κέρκυρας, πού δείχνουν βαθύ μίσος καί
ρατσισμό ἀπέναντι στούς Ἕλληνες.
Τό διαχρονικό ἐπιθετικό πνεῦμα
καίὁἄμεσος στόχος τῆς
Γερμανίας πρός τήν Ἑλλάδα φανερώνεται ἀπό τελευταῖο
δημοσίευμα τοῦ περιοδικοῦ Focus ὅτι
«Τό 1/3 τῆς Ἑλλάδας
σύντομα θά μᾶς ἀνήκει».
*Ταξίαρχος
ἐ.ἀ.
(από την εφημερίδα "ΕΣΤΙΑ")