Του Νικου Νικολαου
Δεν ξέρω ποιος ή ποιοι επεξεργάζονται τους λόγους που εκφωνεί ο κ. πρωθυπουργός, αλλά αν κρίνω απ’ όσα άκουσα το Σάββατο το βράδυ στην ομιλία στη ΔΕΘ προς τους εκπροσώπους των παραγωγικών τάξεων, τότε θα πρόκειται για ράθυμους ανθρώπους που αντιγράφουν παλαιούς λόγους και σε κάθε περίπτωση για άτομα στερημένα πάσης πολιτικής ευαισθησίας.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο λόγος του κ. Κώστα Καραμανλή σαν κείμενο, σαν έκθεση της πολιτικής και των στόχων του, ήταν άψογος. Ομως, ο ίδιος λόγος θα μπορούσε να είχε εκφωνηθεί και πριν από ένα μήνα και πριν από 2 ή 3 μήνες. Σε καμιά περίπτωση, όμως, αυτός ο λόγος δεν ήταν εκείνος που περίμεναν οι πολίτες μιας χώρας, που τις τελευταίες ημέρες του Αυγούστου βίωσε το δράμα μιας πρωτοφανούς φυσικής καταστροφής.
Οπως έχω γράψει και παλαιότερα, η οικονομία παρότι είναι η βάση πάνω στην οποία οικοδομείται η καθημερινή ζωή των πολιτών, είναι μια δραστηριότητα που όσες ζημιές και αν υποστεί, είναι επανορθώσιμες. Πόσες φορές στο παρελθόν η ελληνική οικονομία δεν έφθασε στο χείλος της χρεοκοπίας και σώθηκε ή μάλλον ανορθώθηκε την τελευταία στιγμή με τη λήψη επώδυνων μεν αλλά δραστικών μέτρων; Οι πυρκαγιές όμως του Αυγούστου δεν κατέστρεψαν απλώς την οικονομία ευφόρων περιοχών, δεν ξεσπίτωσαν μόνο ανθρώπους και έκλεισαν βιοτεχνίες και μικροεπιχειρήσεις, προξένησαν ανεπανόρθωτη συμφορά εξαφανίζοντας περιβαλλοντικούς πνεύμονες, που για να ξαναγίνουν θα χρειασθούν όχι δεκαετίες αλλά τουλάχιστον μία εκατονταετία.
Με δεδομένη, λοιπόν, αυτή την ανείπωτη περιβαλλοντική καταστροφή δεν είναι επιτρεπτό, απαριθμώντας και διευκρινίζοντας ο κ. Κώστας Καραμανλής τους άξονες της πολιτικής που θα ακολουθήσει στη δεύτερη τετραετία, να λέγει ότι η προστασία του περιβάλλοντος είναι ο τέταρτος άξονας, ενώ προηγούνται οι αλλαγές στο κράτος, η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και η ενίσχυση της οικονομίας. Χωρίς να διαφωνούμε ότι όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά, πιστεύουμε ότι η τωρινή συγκυρία επέβαλε το περιβάλλον να αναδειχθεί σε πρώτο άξονα της πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας και να ακολουθούν όλοι οι άλλοι. Η μείωση του δημοσίου ελλείμματος, όσο σημαντική και αν είναι για την πρόοδο της οικονομίας, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να είναι υπέρτερη της προστασίας του περιβάλλοντος, που προσδιορίζει τις συνθήκες ζωής των πολιτών για το σήμερα, το αύριο και το μέλλον!
Γι’ αυτό πιστεύω ότι η ομιλία του πρωθυπουργού θα μπορούσε άριστα να εκφωνηθεί από τον υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών κ. Γ. Αλογοσκούφη, τους λόγους του οποίου πήρε άλλωστε ο συντάκτης των πρωθυπουργικών ομιλιών και τους συνέρραψε βιαστικά. Ομως, σε καμιά περίπτωση η ομιλία αυτή δεν ταίριαζε προς έναν πρωθυπουργό, η χώρα του οποίου πυρπολήθηκε!
Και απόδειξη ότι η υποβίβαση του περιβάλλοντος στον τέταρτο στόχο της κυβερνητικής πολιτικής δεν ήταν τυχαία, είναι πως ο πρωθυπουργός την επομένη στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε, παρότι ρωτήθηκε αν είναι στις προθέσεις του να δημιουργήσει στην κυβέρνηση, που θα σχηματίσει μετά τις εκλογές, ξεχωριστό υπουργείο Περιβάλλοντος, αρνήθηκε και πάλι να δεσμευθεί! «Το πώς και το πότε προχωράει κανένας σε τέτοιου είδους μεταβολές, θέλει πάρα πολλή προσοχή», απάντησε στη σχετική ερώτηση. Εάν, όμως, την επαύριο μιας πρωτοφανούς καταστροφής δεν είναι επίκαιρη η ίδρυση φορέα πολιτικής για επανόρθωση των ζημιών και για πρόληψη νέων καταστροφών, τότε δεν θα χρειάζεται ποτέ! Δεν είναι σοβαρή πολιτική θέση αυτή!
(Από την Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 11/09/2007)