Παραμένουν ανέπαφα, σχεδόν επί δεκαετίες, τα διαρθρωτικά προβλήματα που κάνουν την ελληνική οικονομία πιο ευάλωτη στις διεθνείς και εγχώριες κρίσεις
Χαρακτηρίστηκε ως κρίσιμο έτος και το 2008 για την οικονομία. Όπως χαρακτηριζόταν συνεχώς κάθε νέο έτος τα τελευταία τριάντα χρόνια. Τώρα όμως για το 2008 μπορούμε να πούμε ότι δεν θα είναι ένα, πραγματικά, κρίσιμο, αλλά ένα οδυνηρό έτος για την ελληνική οικονομία.
Η δυσοίωνη αυτή διαπίστωση στηρίζεται κυρίως στην αβεβαιότητα και τα προβλήματα που άφησε το 2007, καθώς και στην εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική, η οποία είναι ακριβώς όπως και όλες οι προηγούμενες κατά την τελευταία τριακονταετία, δηλαδή απλώς διαχειριστική. Είναι οικονομική πολιτική διαχείρισης των εσόδων και εξόδων της χώρας και όχι οικονομική πολιτική αντιμετώπισης των χρόνιων προβλημάτων και αγκυλώσεων και, συνεπώς, θωράκισης της οικονομίας από εσωτερικές και εξωτερικές ανισορροπίες και κρίσεις. Αυτά τα χρόνια διαρθρωτικά προβλήματα έχουν κάνει την ελληνική οικονομία να είναι πιο ευάλωτη στις κρίσεις και να ανακυκλώνουν τα ίδια σχεδόν δυσμενή οικονομικά αποτελέσματα στη χώρα μας.
Το μείζον πρόβλημα που θα ταλανίσει την ελληνική οικονομία το 2008 και που θα ανακυκλώσει πολλές παθογένειες και αγκυλώσεις, με δυσμενείς συνέπειες σε όλους σχεδόν τους τομείς, είναι ο πληθωρισμός. Ύστερα από μια επταετή σχεδόν περίοδο αποκλιμάκωσης των πληθωριστικών πιέσεων, ήδη από τους τελευταίους μήνες του 2007 ο πληθωρισμός επανέρχεται δριμύτερος και απειλεί με εξάρθρωση όλη την ελληνική οικονομία. Η αβεβαιότητα που κυριαρχεί στη διεθνή και ευρωπαϊκή οικονομία, καθώς και οι διεθνείς τιμές - ρεκόρ του πετρελαίου έχουν αναζωπυρώσει το πληθωριστικό υπόβαθρο, αφού όλοι σχεδόν οι παράγοντες που προσδιορίζουν τον πληθωρισμό παραμένουν σχεδόν ανέπαφοι επί δεκαετίες. Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στις αγορές δεν έχουν ολοκληρωθεί, οι έλεγχοι δεν είναι εντατικοί, ο ανταγωνισμός είναι πλημμελής, το φορολογικό σύστημα είναι θρυαλλίδα για την καιόμενη βάτο του πληθωρισμού, το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος είναι το υψηλότερο στην ΕΕ, η δημοσιονομική προσαρμογή προσκρούει στις σπατάλες που συνεχίζονται σε πληθώρα δημόσιων φορέων και υπηρεσιών. Σε όλα αυτά πρέπει να προστεθούν και οι υψηλοί σχετικά ρυθμοί ανάπτυξης, οι οποίοι (ουδέν καλόν αμιγές κακού) ενισχύουν και αυτοί τις πληθωριστικές πιέσεις.
Οι προοπτικές διαγράφονται δυσοίωνες στην ελληνική οικονομία, παρά το Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων για την Ανάπτυξη και την Απασχόληση 2005 - 2008 (δημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο του 2005) και το Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς 2007 - 2013, που είχαν εμφυσήσει ελπίδες για αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση των μακροοικονομικών ανισορροπιών και των διαρθρωτικών αδυναμιών, τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και ταχύτερη πραγματική σύγκλιση προς το μέσο βιοτικό ευρωπαϊκό επίπεδο.
Οι καθυστερήσεις είναι μεγάλες, αλλά οι κρίσεις δεν περιμένουν… Γι' αυτό το 2008 θα είναι πάρα πολύ δύσκολο έτος.
(δημοσιεύτηκε στο ΠΑΡΟΝ στις 6/1/2008)