Η σημερινή κάλπη στο Ισραήλ αναμένεται να βγάλει πρώτο πάλι
το συντηρητικό Λικούντ του νυν πρωθυπουργού Βενιαμίν Νετανυάχου. Η κυβέρνηση
του «Μπίμπι» (όπως αποκαλείται χαϊδευτικά ο Ισραηλινός ηγέτης) κρατά αρνητική
στάση απέναντι στο ενδεχόμενο προσέγγισης της Δύσης με το Ιράν – και δεν
αναμένεται να την αλλάξει σε περίπτωση επανεκλογής.
Ωστόσο, η επιλογή του μετριοπαθούς Ρεπουμπλικάνου Τσακ
Χέηγκελ για τη θέση του Υπουργού Άμυνας από τον επανεκλεγέντα πρόεδρο Ομπάμα δείχνει
ότι η Ουάσιγκτων φαίνεται διατεθειμένη να εξαντλήσει τα περιθώρια προσέγγισης προς
την Τεχεράνη, παρά τις επίμονες ισραηλινές αντιρρήσεις. Ήδη ο Χέηγκελ γίνεται
αντικείμενο της ισραηλινής δυσαρέσκειας, καθώς έχει ταχθεί, κατά το παρελθόν,
υπέρ των απευθείας συνομιλιών με το Ιράν, και κατά ορισμένων από τις κυρώσεις.
Αν και οι συνομιλίες μεταξύ της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής
Ενέργειας (ΙΑΕΑ) και του Ιράν για το αμφιλεγόμενο πυρηνικό του πρόγραμμα θα
λάβουν χώρα στις 12 Φεβρουαρίου στην Τεχεράνη, καθώς τα δύο μέρη δεν κατέληξαν
σε συμφωνία την περασμένη εβδομάδα, πληθαίνουν στην Ουάσιγκτων οι φωνές για πιο
«δημιουργική» αντιμετώπιση του προβλήματος. Έγκυρα περιοδικά, όπως το Time ή το
Foreign Affairs, φιλοξένησαν, πρόσφατα, άρθρα που τονίζουν πως δεν αρκεί μόνο
το «μαστίγιο» των κυρώσεων, αλλά ότι, αντίθετα, ήρθε η ώρα να δοθεί και κάποιο «καρότο»
στο Ιράν. Κάτι τέτοιο, σύμφωνα με αυτούς τους αναλυτές, θα μπορούσε να
περιλαμβάνει μια ελάφρυνση των κυρώσεων, και μία ανοχή σε κάποιο μικρό επίπεδο
εμπλουτισμένου ουρανίου, (που θα διασφαλίζει πως η Τεχεράνη δεν θα αποκτήσει
πυρηνική βόμβα), σε συνδυασμό με την αποδοχή διεθνών ελέγχων. «Σε αντίθετη
περίπτωση, το 2013, θα είναι η χρονιά που οι ΗΠΑ ή θα αποδεχθούν ένα πυρηνικό
Ιράν ή θα πάνε σε πόλεμο», καταλήγει χαρακτηριστικά ο Fareed Zakaria (περιοδικό
Time, 21 Ιανουαρίου).
Προφανώς, οι ΗΠΑ επιθυμούν ένα συμβιβασμό με το Ιράν και για
έναν άλλο λόγο: θέλουν να αφαιρέσουν ένα από τα πιο βασικά ερείσματα του
καθεστώτος Άσαντ, επιταχύνοντας την πτώση του. Και στο σημείο αυτό ίσως, τελικά,
να προτιμήσουν να δυσαρεστήσουν το Ισραήλ και να δοκιμάσουν την εξομάλυνση των
σχέσεων με την Τεχεράνη.
Γενικότερα, άλλωστε, είναι εμφανές πως, καθώς η κυβέρνηση
Ομπάμα θέλει να δείξει πως «αγκαλιάζει» την «Αραβική Άνοιξη», επιλέγει να λάβει
διακριτές αποστάσεις από την ισραηλινή πολιτική, ώστε να μην διακινδυνεύσει να
αποξενωθεί από την νέα κατάσταση που διαμορφώνεται στην Μέση Ανατολή και τη
Βόρειο Αφρική.
Το πρόβλημα, βέβαια, που αναφύεται είναι άλλο: προσπαθώντας
να «ξηλώσει» φιλοϊρανικά ερείσματα, η αμερικανική πολιτική ανέχθηκε την
τρομοκρατία της Αλ Κάιντα στη Συρία, στη Λιβύη και αλλού, με συνέπεια σήμερα να
σαμποτάρει έμμεσα τις πιθανότητες προσέγγισης προς την Τεχεράνη, αλλά και
συνολικά τη σταθερότητα στην περιοχή.