Παρ, 17 Απριλίου 2020 - 16:08
«Ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος» (Ματθ. δ’, 4)- Δεν θα αποκαλούσα τον εαυτό μου άνθρωπο της πίστης. Όμως είμαι μέλος αυτής της κοινωνίας και αυτού του πολιτισμού, κι έχω μάθει να σέβομαι το συναίσθημα των πολλών, αυτό που διαπερνάει και μένα σαν το άρωμα της πασχαλιάς στις ανοιξιάτικες μέρες της χαρμολύπης, του πάθους, της προσδοκίας της ανάστασης. Αρχετυπικό από τους καιρούς που άρχισε να ανθίζει αυτή η γη, συνοδεύοντας με τα έθιμα που αλλάζουν μέσα στους αιώνες κρατώντας την ουσία: της επικράτησης πάνω στον υπέρτατο φόβο, αυτόν του εφήμερου του βίου